θεσμης βιωσιμότητας της οικονομίας. Συγκεκριμένα, απαιτούνται στοχευμένες πολιτικές για την ενίσχυση της αναδιάρθρωσης, της ενοποίησης και της καινοτομίας, ιδιαίτερα στις μικρότερες επιχειρήσεις, με στόχο την απελευθέρωση πόρων και τη βελτίωση της παραγωγικότητας. Ειδικότερα, σύμφωνα με τη μελέτη, απαιτούνται: uΕνίσχυση κινήτρων αναδιάρθρωσης και ενοποίησης: Οι εταιρείες πρέπει να υιοθετήσουν μια πιο προληπτική νοοτροπία αναδιάρθρωσης, η οποία περιλαμβάνει την αλλαγή της δομής ή της στρατηγικής τους. Η καλλιέργεια κουλτούρας συνεργασίας για τη δημιουργία συνεργειών μπορεί να βοηθήσει τις μικρο-επιχειρήσεις και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις να αποκτήσουν πρόσβαση σε πόρους και τεχνογνωσία. Επιπλέον, πρέπει να ενθαρρυνθεί και να υποστηριχθεί η ενοποίηση κατά τη διάρκεια περιόδων χρηματοοικονομικής ισχύος, ώστε να αποφευχθεί η παρατεταμένη στασιμότητα. uΣτοχευμένες λύσεις μικρο-χρηματοδότησης: Οι μικρότερες εταιρείες παραμένουν δυσανάλογα εκτεθειμένες στον κίνδυνο της κατάστασης «ζόμπι», αντιμετωπίζουν υψηλότερα ποσοστά αποτυχίας και έχουν περιορισμένη πρόσβαση σε εξωτερική χρηματοδότηση. Συνεπώς είναι αναγκαίο να καθιερωθεί ένας αποτελεσματικός μηχανισμός για την αξιολόγηση της απόδοσης των μικρο-εταιρειών, καθώς και η ανάπτυξη ενός εξατομικευμένου πλαισίου για τον συντονισμό των εργαλείων χρηματοδότησης για μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. uΕπιτάχυνση του επιχειρηματικού μετασχηματισμού και της καινοτομίας: Πολλές βιώσιμες αλλά προβληματικές εταιρείες καθυστερούν την υιοθέτηση βιώσιμων επιχειρηματικών μοντέλων, ενώ η πρόοδος στην ψηφιοποίηση και την καινοτομία παραμένει περιορισμένη. Απαιτούνται λοιπόν στοχευμένα επενδυτικά κίνητρα για την ψηφιοποίηση και την Έρευνα και Ανάπτυξη (R&D), καθώς και η προώθηση της υιοθέτησης εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης για τη βελτίωση της επιχειρησιακής απόδοσης. uΠαρακολούθηση της αποτελεσματικότητας της διαδικασίας αφερεγγυότητας: Το τρέχον πλαίσιο αφερεγγυότητας συχνά υποχρησιμοποιείται, με αποτέλεσμα να απαιτούνται πιο αποτελεσματικοί μηχανισμοί για την ομαλή έξοδο των μη βιώσιμων εταιρειών από την αγορά ή την ενοποίησή τους με ελάχιστη διαταραχή. Η διαδικασία πρέπει να διασφαλίζει τη δικαιοσύνη προστατεύοντας τους πιστωτές, τους εργαζομένους και τις βιώσιμες εταιρείες. Στη μελέτη προτείνονται, μάλιστα, η απλοποίηση των δικαστικών αποφάσεων, η επιτάχυνση των διαδικασιών αφερεγγυότητας και η εισαγωγή κινήτρων, όπως φορολογικές εκπτώσεις, για οντότητες που υπόκεινται σε αναδιάρθρωση ή εκκαθάριση. Τέλος, η ανάπτυξη ενός ιδιωτικού μηχανισμού παρακολούθησης του χρέους μπορεί να παρακολουθεί προληπτικά την έκθεση των μικρο-επιχειρήσεων σε χρέος και να μετριάσει τους κινδύνους αφερεγγυότητας. Συνεπώς, η βελτίωση του μακροοικονομικού περιβάλλοντος και οι κρατικές παρεμβάσεις επέτρεψαν σε ένα σημαντικό μέρος των ελληνικών εταιρειών που είχαν ταξινομηθεί ως οι λεγόμενες «ζόμπι» από την εποχή της κρίσης, να ανακάμψουν και να επιστρέψουν σταδιακά στην ομαλή λειτουργία. Ωστόσο, οι εταιρείες «ζόμπι» που συνεχίζουν ακόμη να λειτουργούν, ιδίως οι μικρές εταιρείες, παραμένουν σημαντικά πιο ευάλωτες και αντιμετωπίζουν πολλαπλάσιο κίνδυνο αποτυχίας σε σύγκριση με τις υγιείς εταιρείες. Η διαχείριση της λειτουργίας των εταιρειών αυτών μπορεί να βελτιώσει την κατανομή των πόρων, την παραγωγικότητα και την αποτελεσματικότητα των επενδύσεων στην ελληνική οικονομία τα επόμενα χρόνια. Η πλήρης αντιμετώπιση του φαινομένου απαιτεί συνεχή εγρήγορση, θεσμικές παρεμβάσεις και μια πιο ενεργή κουλτούρα επιχειρηματικού μετασχηματισμού. ρειών «ζόμπι» και του βαθμού αποτυχίας των εταιρειών, δείχνουν ότι οι εταιρείες «ζόμπι» αντιμετωπίζουν 2,7 φορές υψηλότερο κίνδυνο αποτυχίας σε σχέση με τις υγιέστερες εταιρείες, υπογραμμίζοντας την οικονομική τους ευθραυστότητα. Ειδικότερα, η ανάλυση των παραγόντων κινδύνου αποτυχίας έδειξε ότι οι μικρότερες, νεότερες και υψηλής μόχλευσης εταιρείες αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο αποτυχίας. Αντίθετα, οι μεγαλύτερες εταιρείες αντιμετωπίζουν χαμηλότερη πιθανότητα αποτυχίας, η υψηλότερη μόχλευση αυξάνει τον κίνδυνο αποτυχίας, οι πιο κερδοφόρες εταιρείες έχουν χαμηλότερη πιθανότητα αποτυχίας, ενώ οι παλαιότερες εταιρείες παρουσιάζουν χαμηλότερα ποσοστά αποτυχίας. Αναλυτικά, σε σχέση με το μέγεθος, ο μέσος ρυθμός αποτυχίας (fail rate) κατά την περίοδο 2015-2021 ήταν 2,44% για όλες τις εταιρείες, ενώ παρουσιάστηκε υψηλότερος στις εταιρείες «ζόμπι», φτάνοντας το 3,97%. Επιπλέον, ο ρυθμός αποτυχίας στις μικρές επιχειρήσεις (3,26%) είναι τριπλάσιος σε σχέση με τις μεγάλες εταιρείες (0,91%). Στη μελέτη σημειώνεται πως, βέβαια, υπάρχουν σημαντικές διαφορές στον εκτιμώμενο κίνδυνο αποτυχίας μεταξύ των τομέων. Οι επενδυτικές εταιρείες και οι εταιρείες στον κλάδο του Τουρισμού έχουν σημαντικά υψηλότερη πιθανότητα αποτυχίας κατά μέσο όρο σε σύγκριση με εταιρείες σε άλλους τομείς. Από την άλλη πλευρά, οι εταιρείες στον κλάδο του Εμπορίου και της Βιομηχανίας παρουσιάζουν κατά μέσο όρο μικρότερη πιθανότητα αποτυχίας. Αυτό το γεγονός αντανακλά τα ισχυρά τομεακά χαρακτηριστικά αυτών των κλάδων, οι οποίοι είναι κρίσιμοι για την ελληνική οικονομία. Παράλληλα, οι εταιρείες στους τομείς Υποδομών, Κατασκευών και Υπηρεσιών δεν παρουσιάζουν σημαντική διαφορά στην πιθανότητα κινδύνου αποτυχίας σε σύγκριση με άλλους τομείς, σύμφωνα με τη μελέτη. Ωστόσο, ο τομέας των Κατασκευών, παρά το γεγονός ότι έχει σημαντικό ποσοστό εταιρειών «ζόμπι», εμφανίζει ελάχιστη πιθανότητα αποτυχίας, πιθανώς επειδή αυτές οι εταιρείες τείνουν να λειτουργούν ως «ζόμπι» για παρατεταμένη χρονική περίοδο. Κατευθύνσεις με στόχο τη βελτίωση των επιχειρήσεων Παρά τη σημαντική πρόοδο, η ύπαρξη εταιρειών «ζόμπι» εξακολουθεί να αποτελεί πρόκληση για την ενίσχυση της ανθεκτικότητας και της μακροπρόO τομέας των Κατασκευών, παρά το γεγονός ότι έχει σημαντικό ποσοστό εταιρειών «ζόμπι», εμφανίζει ελάχιστη πιθανότητα αποτυχίας, πιθανώς επειδή αυτές οι εταιρείες τείνουν να λειτουργούν ως «ζόμπι» για παρατεταμένη χρονική περίοδο businessfiles 46 #43 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2026
RkJQdWJsaXNoZXIy ODAxNzc=